महिला सुरक्षेचा खरा मारेकरी कोण? – VastavNEWSLive.com

[ads1]

डबल इंजिन की बलात्कारांची राजधानी? महिला सुरक्षेच्या पोकळ जुमल्यांमागचा भयानक चेहरा!

नारेबाजीने नाही, नियत बदलल्याने सुरक्षा मिळेल! राजकीय उथळपणाविरुद्धचा आक्रमक एल्गार!

केवळ मोठमोठे नारे लगावल्याने, टीव्हीवर जुमले उधळल्याने किंवा निवडणुका जिंकण्यासाठी रंजक शब्दजाळ विणल्याने जमिनीवरील वास्तव बदलत नसते, ही काळी सत्यता आज देशासमोर अत्यंत भयानक स्वरूपात उघडी पडली आहे. बिहारमधील जमुई येथे समोर आलेली संतापजनक घटना असो वा मध्य प्रदेशातील ग्वाल्हेरमध्ये कोचिंगला जाणाऱ्या एका निष्पाप विद्यार्थिनीवर झालेला जीवघेणा हल्ला असो, देशातील महिला सुरक्षेचा बोजवारा उडाला आहे. सर्वात भीषण आणि धक्कादायक परिस्थिती तर देशाची राजकीय राजधानी असलेल्या दिल्लीमध्ये पहायला मिळत आहे. अवघ्या एका महिन्याच्या आत दिल्लीत तीन अशा महाभयंकर घटना घडल्या आहेत, ज्या ऐकून कोणाच्याही अंगावर काटा आल्याशिवाय राहणार नाही. २०१२ च्या ऐतिहासिक निर्भया प्रकरणापेक्षाही अधिक क्रूर आणि रानटी घटना पुन्हा एकदा घडली आहे; जिथे एका निष्पाप मुलीला तब्बल ४६ किलोमीटर अंतरापर्यंत धावत्या बसमध्ये फिरवून तिच्यावर अमानुष दरिंदगी करण्यात आली. जर राजधानीच्या मध्यभागी ४६ किलोमीटरपर्यंत गुन्हेगार एका मुलीची तासनतास प्रताडना करू शकतात, तर सत्ताधाऱ्यांचे सुरक्षेचे दावे किती खोटे आणि पोकळ आहेत हे स्पष्ट होते.

डबल इंजिनचा फुगा अन् रेप कॅपिटल बनलेली देशाची राजधानी

जे लोक छाती ठोकून सांगायचे की, डबल इंजिनचे सरकार आणा, ट्रिपल इंजिनचे सरकार आणा, केंद्र आणि राज्याची पोलीस हातात आली, पंतप्रधान आणि मुख्यमंत्री एकाच पक्षाचे झाले, की महिलांचा सन्मान परत येईल, त्यांनी आज देशाचे वास्तव डोळे उघडून पाहिले पाहिजे. सर्व यंत्रणा आणि पोलीस हातात असतानाही परिस्थिती अजिबात सुधारलेली नाही, उलट परिस्थिती अधिक बिघडली आहे.आज दिल्ली ही केवळ देशाची राजकीय राजधानी उरलेली नसून ती रेप कॅपिटल म्हणजे बलात्कारांची राजधानी म्हणून ओळखली जाऊ लागली आहे. सर्वात मोठा विरोधाभास म्हणजे, ज्या दिल्लीत देशाच्या राष्ट्रपती द्रौपदी मुर्मू राहतात, जिथे महिला मुख्यमंत्री विराजमान आहेत, जिथे पंतप्रधान नरेंद्र मोदी आणि केंद्रीय गृहमंत्री अमित शाह राहतात, त्याच दिल्ली पोलिसांच्या नाकाखाली एका महिन्यात तीन महाभयंकर बलात्कार आणि अत्याचाराच्या घटना घडतात. या सुरक्षेच्या पूर्ण अपयशाची थेट आणि नैतिक जबाबदारी दिल्ली पोलीस आयुक्त, दिल्लीच्या मुख्यमंत्री, नायब राज्यपाल, केंद्रीय गृहमंत्री अमित शाह आणि स्वतः पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांनी स्वीकारलीच पाहिजे; कारण दिल्ली पोलीस थेट केंद्रीय गृहमंत्रालयाला आणि नायब राज्यपालांना रिपोर्ट करतात.

५० कोटींची रोल्स रॉयस, मध्यरात्रीचा प्रवास अन् सत्तेचा माज

सुरक्षेच्या गप्पा मारणारे आणि सत्तेच्या वळचणीला बसलेले लोक वास्तवापासून किती तुटलेले आहेत, याचे ज्वलंत उदाहरण राजकीय पटलावर सतत पाहायला मिळते. नुकत्याच राजकारणात पाऊल ठेवलेल्या आणि संवेदनशीलतेचा पूर्ण अभाव असलेल्या मैथिली ठाकूरसारख्या नवख्या व्यक्ती जेव्हा दाव्यांचा पाढा वाचतात, तेव्हा संताप व्यक्त होतो. त्या अत्यंत अविर्भावात सांगतात की, मी मध्यरात्री ३ वाजता दरभंगाहून निघाले आणि पाटण्याला स्वतःच्या घरी सुरक्षित पोहोचले, त्यामुळे बिहारमध्ये प्रचंड सुरक्षितता आहे. पत्रकार नवीन कुमार यांनी यावर अतिशय खरमरीत आणि आक्रमक शब्दांत प्रहार केला आहे. जेव्हा बिहारचा अर्धा भाग पुराच्या पाण्यात बुडालेला असतो, जेव्हा चिमुकल्या मुलींवर अत्याचार होत असतात, तेव्हा सुमारे ५० कोटी रुपयांच्या आलिशान रोल्स रॉयस गाडीत बसून महाराष्ट्राची सफर करणाऱ्यांना सामान्य घरातील स्त्रियांचे भय आणि वेदना काय कळणार?पंतप्रधान नरेंद्र मोदी निवडणुकीच्या व्यासपीठावरून मला मत द्या आणि सुरक्षेची गॅरंटी घ्या अशा बाता मारतात. बिहारच्या मुख्यमंत्र्यांनी तर भूतकाळात असा दावा केला होता की, रात्री १२ वाजता जेवून बाहेर पडा, जर रस्त्यात काही अपघात किंवा दुर्घटना घडली तर सकाळी माझा राजीनामा मागा. आज राज्यभरात मुली आणि महिला भीतीच्या सावटाखाली जगत आहेत, अत्याचार होत आहेत, परंतु हेच नेते आज शांतता राखून मौजमजा करत आहेत आणि सत्तेचे गुलछर्रे उडवत सोयीस्कर निद्राधीन झाले आहेत. केवळ शाळा-कॉलेजबाहेर पोलीस उभे करू आणि महिला घरी पोहोचेपर्यंत पोलीस झोपणार नाहीत अशी रटाळ आश्वासने देऊन जनता आता गप्प बसणार नाही.

व्यासपीठावरून महिलांचे बॉडी शेमिंग अन् राजकीय लंपटता

कायदा आणि सुरक्षेची ही दैनावस्था अचानक निर्माण झालेली नाही; त्यामागे सत्ताधारी पक्षातील नेत्यांची घटिया आणि लंपट मानसिकता कारणीभूत आहे. ज्या पक्षाचे सर्वोच्च नेते महिलांबद्दल अत्यंत हीणकस आणि विकृत विचार ठेवतात, त्यांच्याकडून सुरक्षेची अपेक्षा करणे म्हणजे मूर्खपणा आहे. याचे ताजे आणि निंदनीय उदाहरण म्हणजे मध्य प्रदेश सरकारमधील वरिष्ठ मंत्री आणि भाजपचे माजी राष्ट्रीय सरचिटणीस कैलास विजयवर्गीय यांचे विधान होय. त्यांनी स्वतःच्याच पक्षाच्या एका ज्येष्ठ महिला नेत्या संध्या जी यांच्या शरीरयष्टीची आणि वजनाची जाहीर व्यासपीठावरून, माईकवर उघडपणे टवाळकी केली. स्वतःच्याच मंचावर महिला नेत्याचे बॉडी शेमिंग करताना विजयवर्गीय म्हणाले की, मला महेंद्र जी दिसलेच नाहीत, कारण संध्या दीदी आणि संजय सिंह यांची रुंदी थोडी जास्त वाढली आहे.जे नेते देशाच्या पंतप्रधानांसोबत बसतात, मुख्यमंत्र्यांच्या शेजारी बसतात आणि राज्याचे मोठे मंत्री असतात, त्यांची महिलांबद्दलची पातळी जर इतकी सडकी आणि छिछोरी असेल, तर या पक्षाच्या गल्लीबोळातील कार्यकर्त्यांची मानसिकता काय असेल? जेव्हा सत्तेच्या शीर्षस्थानी बसलेले नेते महिलांना आदराची नव्हे तर चेष्टेची वस्तू मानतात, तेव्हा समाजात गुन्हेगारांचे धैर्य वाढते.

लव्ह जिहाद, महिलांचे वस्तुकरण अन् द्वेषाची राजकीय फॅक्टरी

राजकारणात महिलांच्या सुरक्षेचे ढोंग केले जाते, पण प्रत्यक्षात त्यांना स्वतंत्र नागरिक न मानतात केवळ एक वस्तू मानले जाते. जेव्हा हे नेते लव्ह जिहाद सारखे बनावट आणि आक्रमक नारे उछालतात, तेव्हा त्यामागील खरी मानसिकता उघडी पडते. या मानसिकतेला महिलांचे विचार, त्यांचे स्वातंत्र्य, त्यांचे निवडीचे अधिकार आणि त्यांचे प्रेम कधीच मान्य नसते. महिलांना नेहमी पुरुषांच्या नियंत्रणात ठेवायचे, हीच या राजकीय विचारसरणीची पायाभूत रचना आहे. इतकेच नाही तर, गो रक्षा आणि धर्माच्या नावाखाली द्वेष पसरवणारी भाषणे दिली जातात. जाहीर मंचावरून तरुण मुलांना चिथावणी देताना घरून एकटे का येता? स्वतःच्या बहीण-मुलींनाही सोबत घेऊन या, आमचे घोडे तयार आहेत अशी अत्यंत लंपट आणि वासनांध भाषा वापरली जाते. सत्तेच्या सर्वोच्च पदावर बसलेल्या पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांनी स्वतः भूतकाळात विरोधी पक्षातील अत्यंत वरिष्ठ महिला नेत्यांचा उल्लेख ५० कोटींची गर्लफ्रेंड, जर्सी गाय किंवा हायब्रिड वासरू असा केला होता. जेव्हा देशाचे पंतप्रधान महिला राजकीय नेत्यांबद्दल असा तुच्छतादर्शक आणि बाजारू शब्दप्रयोग करतात, तेव्हा तो केवळ एका व्यक्तीचा अपमान नसतो, तर तो संपूर्ण स्त्रीशक्तीबद्दलचा राजकीय दृष्टिकोन स्पष्ट करतो.

ठाण्यांमधील अत्याचार अन् वरिष्ठांची नियत: बदलावाची खरी गरज

उत्तर प्रदेशसारख्या ठिकाणी कायद्याचे राज्य असल्याचा दावा केला जातो, परंतु तेथील पोलीस ठाण्यांच्या आत खुद्द पोलिसांकडूनच बलात्कारासारखे भयानक गुन्हे घडल्याच्या घटना समोर आल्या आहेत. अशा रक्षक बनलेल्या भक्षक पोलिसांवर काय कठोर कारवाई झाली? किती जणांना सेवेतून कायमचे बडतर्फ करण्यात आले? या प्रश्नांची उत्तरे नेहमीच टाळली जातात.आज समाजात एकीकडे तीव्र मर्दवादी आणि पितृसत्ताक अप्रोच तर आहेच, परंतु जेव्हा या मर्दवादी मानसिकतेला राजकीय संरक्षण आणि आश्रय मिळतो, तेव्हा गुन्हेगारीचे पेव फुटते. पोलिसांकडून गुन्हे दडपण्याचा प्रयत्न केला जातो आणि राजकीय नेते प्रसारमाध्यमांसमोर पोकळ विधाने करून मोकळे होतात.

निष्कर्ष: जुमलेबाजी थांबवा, नियत सुधारा!

या सर्व परिस्थितीचा आणि घटनांचा सखोल विचार केला तर एक गोष्ट सूर्यप्रकाशाइतकी स्वच्छ होते – बदल घोषणांनी आणि नार्यांनी येत नसतो, तर तो राजकीय नियत आणि इच्छाशक्तीने येतो.जर महिलांना खरोखरच सुरक्षा आणि सन्मान द्यायचा असेल, तर राजकीय पक्षांना आपली ही छिछोरी आणि लंपट मानसिकता कायमची काढून फेकावी लागेल. ही नियत खालच्या पातळीवरून वर नाही, तर सर्वोच्च नेतृत्वाकडून खाली तळागाळापर्यंत सुधारावी लागेल. जोपर्यंत देशातील सर्वोच्च नेते महिलांचा सन्मान करायला शिकत नाहीत आणि गुन्हेगारांना राजकीय आश्रय देणे थांबवत नाहीत, तोपर्यंत महिला सुरक्षेचे सर्व दावे केवळ एक क्रूर आभास आणि पोकळ जुमलेबाजीच ठरतील!