सुविंदर विक्कीने कधीकाळी विमा पॉलिसी विकली होती:जेवणासाठीही पैसे नव्हते; ‘आवारापन 2’ मधील भूमिकेला आपल्या आयुष्याशी जोडले

अभिनेता सुविंदर विक्की नुकतेच ‘आवारापन 2’ या चित्रपटात दिसले. एकदा ते एका थिएटर प्लेमधून मिळालेले फक्त 5 हजार रुपये घेऊन मुंबईत पोहोचले होते, पण पैसे लवकर संपले आणि त्यांना एका महिन्याच्या आत पंजाबला परत जावे लागले. मुंबईत एक वेळ अशीही आली होती, जेव्हा त्यांच्याकडे खाण्यासाठीही पैसे नव्हते. उदरनिर्वाह करण्यासाठी त्यांनी विमा पॉलिसी विकल्या आणि छोटी-मोठी कामे केली. जवळपास एक दशक पंजाबी चित्रपटांमध्ये छोट्या भूमिका केल्यानंतर, त्यांनी ‘उडता पंजाब’मधून हिंदी चित्रपटांमध्ये पदार्पण केले. त्यानंतर त्यांनी ‘केसरी’, ‘माइलस्टोन’, ‘कोहरा’ आणि ‘धुरंधर द रिवेंज’ यांसारख्या प्रोजेक्ट्समध्ये काम केले आहे. नुकतेच सुविंदर विक्की यांनी दैनिक भास्करसोबतच्या संवादात त्यांच्या नुकत्याच प्रदर्शित झालेल्या ‘आवारापन 2’ या चित्रपटाबद्दल सांगितले. मुलाखतीतील महत्त्वाचे मुद्दे वाचा. प्रश्न: ‘आवारापन 2’ चा भाग होण्याची संधी तुम्हाला कशी मिळाली आणि जेव्हा तुम्हाला चित्रपटाची ऑफर मिळाली तेव्हा तुमची पहिली प्रतिक्रिया काय होती? उत्तर: माझ्यासाठी सर्वात आनंदाची गोष्ट ही आहे की मी ‘आवारापन 2’ शी जोडलो गेलो. सुमारे 18 वर्षांपूर्वी जेव्हा ‘आवारापन’ प्रदर्शित झाला होता, तेव्हा त्याने तरुणांमध्ये एक वेगळीच प्रतिमा निर्माण केली होती. चित्रपटाचे संगीत आणि इम्रान हाश्मीच्या कामाबद्दल त्यावेळी खूप चर्चा झाली होती. आज माझी मुलगीही मोठी झाली आहे आणि ती देखील ‘आवारापन’बद्दल खूप उत्सुक असते. जसे तिला कळले की मी ‘आवारापन 2’ मध्ये काम करत आहे, तिने चित्रपटाबद्दल बोलणे सुरू केले. माझ्यासाठी हा एक मोठा आनंद होता की मी त्या चित्रपटाच्या जगाचा भाग बनत आहे, ज्याला एका पिढीने इतके पसंत केले आहे. प्रश्न: ‘आवारापन 2’ मध्ये तुमच्या जयदीप या पात्राचा स्वतःचा अंतर्गत संघर्ष काय आहे? उत्तर: जयदीपचा संघर्ष मला माझ्या आयुष्यातील संघर्षाशी खूप जोडलेला वाटला. माझ्या आयुष्यातही एक वेळ अशी दुविधा होती की काय करायचं, अभिनेता व्हायचं तर कसं व्हायचं, किती संघर्ष करावा लागेल, पैसे येतील की नाही, नोकरीसोबत हे काम करावं लागेल की पूर्णपणे यात यावं. जयदीपच्या मनातही असेच काही प्रश्न आहेत. तो विचार करतो की इथेच राहावं की सोडून द्यावं, साथ द्यावी की नाही द्यावी. मला वाटलं की त्याचे हे संघर्ष माझ्या स्वतःच्या संघर्षांशी खूप जुळतात. म्हणून मला या भूमिकेशी जोडले जाणे खूप सोपे वाटले. प्रश्न: तुम्ही आतापर्यंत अनेक ग्रे आणि नकारात्मक छटा असलेल्या भूमिका साकारल्या आहेत. आता काहीतरी वेगळं करण्याची इच्छा होती का? उत्तर: नक्कीच. काहीतरी वेगळं दिसावं असं वाटतं. असं नाही की मी रोमान्स करू शकत नाही. मलाही वाटतं की पडद्यावर माझी एखादी नायिका असावी, आम्ही रोमँटिक सीन करावेत, ताऱ्यांच्या छायेत बसावं किंवा मी तिच्यासाठी मारामारी करावी आणि तिने माझ्या जखमांवर मलम लावावं. पण मग वाटतं की जर प्रत्येकजण हेच करेल, तर आम्ही जे करतो ते कोण करेल? आमच्या वाट्याला चांगुलपणासोबतच नकारात्मकता आणि वाईट गोष्टींनाही पडद्यावर आणण्याची जबाबदारी येते. प्रश्न: एखाद्या खलनायकाच्या किंवा ग्रे भूमिकेच्या यशाचे माप हे आहे का की प्रेक्षकांनी त्याचा द्वेष करावा? उत्तर: नक्कीच. एक खलनायक तेव्हा यशस्वी होतो, जेव्हा लोकांना त्याचा तिरस्कार वाटू लागतो. जर तुम्ही एखादी भूमिका पूर्ण प्रामाणिकपणे साकारली आणि प्रेक्षक त्या भूमिकेवर प्रतिक्रिया देतात, तिचे कौतुक करतात किंवा तिला घाबरतात-तिरस्कार करतात, तर एक अभिनेता म्हणून तेच तुमचे यश आहे. प्रश्न: एखादी भूमिका साकारल्यानंतर त्यातून बाहेर पडताना तुम्हाला कधी अडचण आली आहे का? उत्तर: असे फारसे घडले नाही, पण ‘माईलस्टोन’मध्ये गालिबची भूमिका करताना मला खूप पाठदुखी होती. शूटिंगनंतरही काही काळ ती वेदना माझ्यासोबत राहिली. मग मी माझ्या मनाला समजावले की, तुम्ही खूप मेहनत केली आहे, सतत पायऱ्या चढत राहिला आहात, त्यामुळे शरीरातील एखादा स्नायू ताणला गेला असेल. खरंच तसं होतं की मी माझ्या मनाला तसं तयार केलं, हे माहीत नाही, पण माझ्यासाठी ती पद्धत उपयोगी ठरली. अनेकदा असेही होते की एका भूमिकेतून बाहेर पडून लगेच दुसऱ्या भूमिकेत जावे लागते. उदाहरणार्थ, मी बलबीरची भूमिका केली आणि त्यानंतर ‘सतलज’साठी तयारी करायची होती. अशा वेळी अभिनेत्याला खूप लवकर स्विच ऑन आणि स्विच ऑफ करावे लागते. प्रश्न: पंजाबी सिनेमा, हिंदी चित्रपट आणि ओटीटी या तिन्ही ठिकाणी काम करताना तुमचा अभिनयाचा दृष्टिकोन बदलतो का? उत्तर: मी स्वतःला या बाबतीत भाग्यवान मानतो की मला अनेकदा असे काम मिळते, जे मला आवडते. माझ्याकडे खूप जास्त पर्यायही नसतात. जर 8-10 स्क्रिप्ट्स येतात आणि त्यापैकी एक निवडायची असेल, तर माझ्यासाठी जे काम करण्यासारखे आहे, ते मी करू इच्छितो. भले ती भूमिका एका सीनची असो, दोन सीनची असो किंवा 40 दिवसांचे काम असो, माझ्यासाठी त्यात काहीतरी करण्यासारखे नक्कीच असले पाहिजे. आतापर्यंत मला जे काम मिळाले आहे, त्यात मी स्वतःला खूप भाग्यवान मानतो. प्रश्न: इतकी वर्षे इंडस्ट्रीत काम केल्यानंतरही आजही काम मागताना संकोच वाटत नाही का? उत्तर: नाही, काम मागण्यात कसला संकोच? हे माझे काम आहे. मी माझ्या आनंदाने, पूर्ण शुद्धीत या क्षेत्राची निवड केली आहे. देवाला साक्षी मानून ठरवले आहे की मला अभिनेता व्हायचे आहे. आता माझे कर्तव्य आहे की मला प्रत्येक भूमिकेला माझ्या 100 टक्के क्षमतेने साकारायचे आहे. लोकांना ते आवडले पाहिजे, हीच माझ्यासाठी सर्वात मोठी गोष्ट आहे. माझ्यासाठी माझ्या सर्व भूमिका सारख्याच आहेत. कोणतीही एक दुसऱ्यापेक्षा कमी किंवा जास्त नाही. प्रश्न: पुढे अशी कोणती भूमिका करायची आहे, जी अजून मिळाली नाही? उत्तर: मला अशी भूमिका करायची आहे, जी माझ्या स्वतःच्या आयुष्याच्या अधिक जवळची असेल. मी पोलिसांच्या बऱ्याच भूमिका केल्या आहेत. आता एखादा सामान्य माणूस, विमा एजंटसारखी भूमिका, व्यवसायिकाची किंवा वडिलांची भूमिका ज्यात आयुष्यातील सत्य आणि माझ्या स्वतःच्या अनुभवांची झलक असेल असं काहीतरी करायला आवडेल. कारण जेव्हा भूमिका तुमच्या स्वतःच्या अनुभवांशी जोडली जाते तेव्हा ती साकारण्याचा आनंद वेगळाच असतो.