लेखक: आशिष तिवारी6 तासांपूर्वी
- कॉपी लिंक
सिनेमाची सर्वात मोठी ताकद हीच असते की, ते मनोरंजनासोबत समाजाचे महत्त्वाचे प्रश्नही मांडू शकते. ‘द इंडिया स्टोरी’ देखील कीटकनाशके, भेसळयुक्त अन्न आणि वाढत्या कर्करोगासारख्या अत्यंत गंभीर विषयाला पडद्यावर आणते. विषय असा आहे जो प्रत्येक कुटुंबाशी संबंधित आहे आणि ज्यावर एक मजबूत चित्रपट बनू शकला असता.
पण खेदाची गोष्ट म्हणजे, इथे हेतू मोठे आहेत आणि चित्रपट खूपच लहान सिद्ध होतो. कमजोर पटकथा, विस्कळीत पटकथा (स्क्रीनप्ले), फिका कोर्टरूम ड्रामा आणि गरजेपेक्षा जास्त मेलोड्रामा मिळून या चित्रपटाला एक सामान्य अनुभव बनवतात. या चित्रपटाची लांबी 2 तास 20 मिनिटे आहे. दैनिक भास्करने या चित्रपटाला 5 पैकी 2 स्टार रेटिंग दिली आहे.
चित्रपटाची कथा कशी आहे?
कथा आहे माजी लष्करी अधिकारी मेजर योगेश पाटील (श्रेयस तळपदे) यांची, ज्यांची लहान मुलगी परी (त्रिशा शारदा) कर्करोगामुळे जग सोडून जाते. तपासणीदरम्यान योगेशला कळते की, त्याच्या मुलीच्या आजारामागे फळे, भाज्या, दूध आणि इतर खाद्यपदार्थांमध्ये असलेले विषारी कीटकनाशके आहेत. यानंतर तो सरकार, कीटकनाशक कंपन्या आणि गरजेपेक्षा जास्त रसायने वापरणाऱ्या शेतकऱ्यांना न्यायालयात कटघऱ्यात उभे करतो.
या कायदेशीर लढाईत त्याला वकील अर्चना (काजल अग्रवाल) साथ देते. न्यायालयात सुनावणी सुरू होते आणि येथूनच चित्रपटाला गती मिळायला हवी होती. पण संपूर्ण युक्तिवाद इतका कमकुवत लिहिला गेला आहे की, प्रकरण कधीच रोमांचक बनू शकत नाही. विरोधी पक्षाचे वकील (मनीष वाधवा) यांनाही केवळ औपचारिक उपस्थितीपुरते मर्यादित ठेवले आहे. ना कोणताही जोरदार युक्तिवाद होतो, ना धक्कादायक पुरावे समोर येतात आणि ना असे कोणतेही दृश्य जे प्रेक्षकांकडून टाळ्या मिळवू शकेल. शेवटपर्यंत चित्रपट फक्त एकच गोष्ट पुन्हा पुन्हा सांगत राहतो.
स्टारकास्टचा अभिनय कसा आहे?
श्रेयस तळपदे प्रामाणिकपणे आपली भूमिका साकारतात. मुलीला गमावलेल्या वडिलांचे दुःख त्यांच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसते, पण कमकुवत लेखन त्यांच्या अभिनयाला उंचीवर पोहोचू देत नाही.
काजल अग्रवालचा अभिनय ठीक आहे, पण न्यायालयात तिची भूमिका प्रभाव पाडत नाही. इतक्या मोठ्या केसची वकील असूनही, तिच्या वाट्याला असा कोणताही प्रसंग येत नाही जो लक्षात राहील.
बाल कलाकार त्रिशा शारदा चित्रपटातील सर्वात मजबूत दुवा आहे. आजाराशी झुंजणाऱ्या मुलीच्या भूमिकेत ती मन जिंकते. मुरली शर्मा आपल्या छोट्या भूमिकेत प्रभाव पाडतात, तर मनीष वाधवांसारख्या सशक्त अभिनेत्याचा पूर्ण वापरच केला गेला नाही.
दिग्दर्शन आणि तांत्रिक बाजू
दिग्दर्शक चेतन डीके यांचा उद्देश चांगला आहे, पण चित्रपट बनवण्याची पद्धत खूपच सामान्य आहे. पटकथा विस्कळीत आहे आणि अनेक दृश्ये कथेला पुढे नेण्याऐवजी फक्त माहिती देण्याचे काम करतात.
सर्वात मोठी कमतरता कोर्टरूम ड्रामामध्ये दिसून येते. जिथे तीव्र वादविवाद, मजबूत युक्तिवाद आणि कायदेशीर डावपेच असायला हवे होते, तिथे सर्व काही खूप सोपे आणि सपाट दिसते. सरकार, मीडिया आणि मोठ्या कंपन्यांसारख्या महत्त्वाच्या पैलूंनाही वरवरच्या पद्धतीने दाखवले आहे.
पहिला भाग माहितीपटासारखा वाटतो, तर दुसरा भाग गरजेपेक्षा जास्त भावूक होतो. संपादनही ढिले आहे आणि चित्रपट अनेक ठिकाणी आपली गती गमावतो.
कॅमेरा वर्क आणि प्रोडक्शन डिझाइन सामान्य आहेत. तांत्रिकदृष्ट्या चित्रपटात असे काहीही नाही जे मोठ्या पडद्याचा अनुभव खास बनवू शकेल.
चित्रपटाचे संगीत कसे आहे?
संगीत पूर्णपणे निराश करते. कोणतेही गाणे लक्षात राहत नाही आणि पार्श्वसंगीत देखील चित्रपटाच्या भावनांना जास्त उंची देऊ शकत नाही.
अंतिम निकाल: पाहावा की नाही?
द इंडिया स्टोरी हे याचे उदाहरण आहे की केवळ चांगला विषय एखाद्या चित्रपटाला चांगला बनवू शकत नाही. जेव्हा पटकथा कमकुवत असते, कोर्टरूम ड्रामा निर्जीव असतो आणि दिग्दर्शनात धार नसते, तेव्हा सर्वात महत्त्वाचा मुद्दा देखील आपला प्रभाव गमावतो.
जर तुमचा उद्देश फक्त कीटकनाशकांच्या नुकसानीबद्दल जाणून घेणे असेल, तर चित्रपट नक्कीच माहिती देतो. पण जर तुम्ही प्रभावी कोर्टरूम ड्रामा आणि मजबूत सिनेमॅटिक अनुभवाची अपेक्षा घेऊन जाल, तर हा चित्रपट तुम्हाला निराशच करेल.
