गुजरातच्या तरुणाने महाराष्ट्रातील 1700 फूट खोल दरीत उडी मारली:13 मिनिटांच्या अंतिम व्हिडिओत म्हटले- 498 ची प्रकरणे जीव घेतात

[ads1]

गुजरातमधील भावनगरच्या चित्रा येथे राहणाऱ्या विश्वराजसिंह मयुरसिंह गोहिल यांनी महाराष्ट्रातील अहमदनगर जिल्ह्यातील हरिश्चंद्रगडच्या कोकणकडा पर्वतावरून उडी मारून आत्महत्या केली आहे. मूळचे राजपरा (ठाडच) येथील रहिवासी असलेल्या विश्वराज यांनी 13 मिनिटांचा व्हिडिओ बनवल्यानंतर 1700 फूट खोल दरीत उडी घेतली. व्हिडिओमध्ये त्यांनी म्हटले की, जर तुम्हाला मुलगा असेल आणि त्याचे भविष्य बिघडवायचे नसेल, तर हा व्हिडिओ शेअर करा आणि कायदा बदला. 498 च्या प्रकरणांमुळे जीव जातात. घटनेची माहिती मिळताच स्थानिक पोलिसांनी बचावकार्य हाती घेतले. काकेनवाडा पोलिसांनी अपघाती मृत्यूची नोंद करून तपास सुरू केला. त्यानंतर तरुणाचा मृतदेह भावनगरला पाठवण्यात आला. तेथून तो पालीताना येथे नेऊन अंत्यसंस्कार करण्यात आले. विश्वराजसिंह यांचा विवाह 8 फेब्रुवारी 2026 रोजी धाराबा अजयसिंह सरवैया यांच्याशी झाला होता. वैवाहिक जीवनातील कौटुंबिक बाबींवरून 12 सप्टेंबर रोजी धाराबा यांनी पोलिसांकडे कौटुंबिक हिंसाचाराबाबत अर्ज केला होता. या अर्जाच्या आधारे पोलिसांनी तपास सुरू केला होता. काळीयाबीडच्या अंजनी सिटीमध्ये असलेल्या सासरच्या घरी संभाषणादरम्यान विश्वराजसिंह यांनी स्वतःच्या हाताची नस कापून घेतल्याची घटना घडली होती. याबाबत त्यांच्या सासऱ्यांनी नीलमबाग पोलिसांसमोर अर्ज केला होता. त्यानंतर कौटुंबिक हिंसाचाराशी संबंधित प्रकरणात ९ ऑक्टोबर रोजी विश्वराजसिंह न्यायालयात हजर झाले होते. न्यायालयीन कार्यवाही झाल्यानंतर ते घराबाहेर जात असल्याचे सांगून बाईक घेऊन निघाले होते. त्यानंतर महाराष्ट्रात पोहोचून त्यांनी हरिश्चंद्रगडाच्या दरीत उडी मारून मृत्यूला कवटाळले. एकदा मला मम्मी म्हणून हाक मारावी… मृतकाची आई प्रज्ञाबा गोहिल म्हणाल्या की, मुलीचा चेहरा दाखवून सांगा, तिनेच माझ्या मुलाला त्रास देऊन मारले आहे. तिला दया असती तर ती आली असती. एकदा तरी मला आई म्हणून हाक मारावी. माझा मुलगा आम्हाला फसवून निघून गेला आहे. माझ्या पोटी जन्माला आलेला तू असा जाण्यासारखा नव्हतास. तुला माझी दया येत नाही का, माझ्या कान्हा? मला आई म्हणून कोण हाक मारणार? मृतकाचे काका अल्पेंद्रसिंह गोहिल यांनी सांगितले की, सासरच्यांनी त्याच्याविरोधात घरगुती हिंसाचाराचे खटले दाखल केले होते. हे खटले खोटे असल्याचे जाणवू लागल्याने आत्महत्या करण्याशिवाय दुसरा मार्ग दिसत नसल्यामुळे त्याने हे पाऊल उचलले. व्हिडिओ कुटुंबीयांपर्यंत पोहोचल्यानंतर आम्हाला याबाबत माहिती मिळाली. त्यानंतर आम्ही त्याचा शोध घेण्यासाठी महाराष्ट्रात गेलो. तेथे तो सापडला आणि त्याच्यावर अंत्यसंस्कार केले. आमचा मुलगा प्रतिभावान होता. ‘498 चे हत्यार आल्यापासून गैरवापर’ टिंबा पोस्ट ऑफिसमध्ये नोकरी करणारे विश्वराजसिंह अंतिम व्हिडिओमध्ये म्हणतात, आज मी या दरीत उडी मारून जीव देणार आहे. जेव्हा आयुष्यात तुम्हाला कोणतीही आशा दिसत नाही. अंतःकरण तुटून जाते. आपण असे म्हणतो की लग्न हा पवित्र संबंध आहे आणि तो जन्मोजन्मी निभावला जातो. हे सर्व बोलायला आणि लिहायला चांगले वाटते. आधुनिक युगात दोन व्यक्तींचे विचार, स्वभाव आणि सवयी जुळत नाहीत आणि कलह निर्माण होतो, तेव्हा घटस्फोट घेतला जातो. ही बाब लक्षात घेऊन असा कायदा करण्यात आला आहे, ४९८ अर्थात कौटुंबिक हिंसाचाराच्या ९० टक्के तक्रारी खोट्या असतात. कोणताही आधार नाही, पुरावे नाहीत आणि पूर्णपणे तोंडी आरोप असतात. जेव्हापासून मुलगी आणि तिच्या कुटुंबाकडे हे हत्यार आले आहे, तेव्हापासून त्याचा गैरवापर केला जात आहे. जावयावर मानसिक, शारीरिक आणि आर्थिक दबाव आणून त्याला आत्महत्या करण्यास भाग पाडले जाते. ‘कायदा कमकुवत म्हणावा, माणसाला लग्नासारख्या बाबतीत घाबरावे लागते’ माझ्यासोबत असलेल्या दोन मित्रांनी एकच प्रश्न विचारला, ‘बापू, तुम्ही काय पाहून लग्न केले?’ मी म्हणालो, ‘मुलगी समजूतदार असावी.’ मला माहीत नव्हते की ही इतक्या मोठ्या त्सुनामीपूर्वीची शांतता असेल. त्या लोकांना याच गोष्टीची भीती होती. प्राधिकरण काय करते? कायदा कमकुवत म्हणावा, माणसाला लग्नासारख्या बाबतीत घाबरावे लागते. माझ्यासोबत काय घडले? तक्रारीत असे लिहिले आहे की मी, माझी आई आणि माझा भाऊ क्षुल्लक कारणांवरून तिला बेदम मारहाण करतो. हे पूर्णपणे बनावट आहे आणि पोलिस पुन्हा पुरावे मागत नाहीत. कायदा मुलीच्या बाजूने झुकलेला आहे. या काळात मुलीची बाजू कमकुवत राहिलेली नाही. जामनगरमध्ये नुकतीच एक घटना घडली, दिल्लीतही अशीच घटना घडली. मी कुदतो, पण बरे आहे की ते मला धक्का देत नाहीत. राजस्थानमध्ये पत्नीने पतीला धक्का दिला होता. एकाला मारून ड्रममध्ये टाकून दिले. स्त्रीमध्ये वासना, लोभ आणि क्रोध असे सर्व काही असते, तरीही कायदा तिच्या बाजूने का झुकतो? माझी एवढीच मागणी आहे की, माझ्यावर अनेकदा असा दबाव आणला गेला. समझोत्याच्या कार्यालयातही अधिकारी झुकलेले होते. मुलीकडचे लोक म्हणतात की, आमचे सोने त्यांच्याकडे आहे. तेव्हा मी सांगतो की आमच्याकडे साक्षीदार आहेत. माझ्या पत्नीला आमच्या सोसायटीतून ओढत-ताणत घेऊन गेले आणि त्यावेळी ती म्हणत होती, “मला तुमच्यासोबत यायचे नाही.” माझ्याकडून तिच्याशी काहीही केलेले नसतानाही तिला घेऊन गेले. नंतर माझ्या पत्नीचे मन बदलवून टाकण्याचा त्यांचा हेतू असतो. जर हा सगळा अभिनय असेल, तर एका स्त्रीला किती नाटक करून कोणाला अडकवता येते, याचा विचार करा. ते आमच्याकडून त्यांचे सोने मागतात; पण आमचे सोने परत मिळवण्यासाठी आमच्यावर कोणताही दबाव आणला जात नाही. आमच्याकडे साक्षीदार आहेत. ते माझ्या आईशी उद्धटपणे बोलून गेले होते. हे सर्व गुन्हे आहेत. कोणाला आत्महत्या करण्यास भाग पाडणे हाही गुन्हा आहे. मी, माझा भाऊ किंवा माझ्या आईने तिला बेदम मारहाण केली असल्याचे सिद्ध करून दाखवावे; मारहाण झाली असेल, तर ती दवाखान्यात गेली असती ना. ‘दरबारच्या कुळाला हे समजत नाही की मुलीचे लग्न लावले आहे, तर तिच्या आयुष्यासाठी लावले आहे’ जेव्हा तिचे आई-वडील माझ्या पत्नीला ओढून घेऊन गेले, तेव्हा जावयाचा मान-सन्मान राखण्यासारखे त्यांच्याकडे काहीच नव्हते. फोनवर असो किंवा समोर, कोणताही आदर नाही—थेट मग्रुरी आणि धमक्या. मला म्हणतात, “मी तुझ्या वडिलांसारखा आहे.” ठीक आहे. माझे वडील मला लुटतील का? माझे वडील मला संधी देतील आणि मला माफ करतील. मी मरेन तेव्हा माझ्या आई-वडिलांची आणि भावाची काय अवस्था होईल? म्हणतात की, “तो माझ्या मुलीला त्रास देतो.” काय त्रास दिला? आज म्हणतात, “तुझे वडील नाहीत,” आणि उद्या म्हणतील, “तुझी आईही नाही.” तुम्ही तुमच्या मुलीचा संसार थाटला आहे की माझ्या डोक्यावर बसण्यासाठी? मुलीचे लग्न लावून दिले असेल, तर ते तिच्या आयुष्यासाठी केले आहे, हे दरबारच्या कुळाला समजत नाही. छोट्या-छोट्या गोष्टींना छळाचे नाव देतात. माझा भाऊ १६ वर्षांचा आहे आणि त्याच्यावर कौटुंबिक हिंसाचाराचा गुन्हा दाखल केला आहे; त्यांना कोणाचीही भीती नाही, म्हणूनच त्यांनी हे केले आहे. ‘लोक मरत राहतील, ते किड्या-मुंग्यांसारखे आहेत’ भावनगरच्या लोकांनो, जागे व्हा. आज मी दरबाराचा मुलगा आहे. या जाळ्यात अडकलेले माझे मित्र घाबरले आहेत. तुमचा मुलगा असेल आणि त्याचे भविष्य उद्ध्वस्त होऊ द्यायचे नसेल, तर हे शेअर करा आणि कायदा बदला. ४९८चे खटले जीव घेतात. स्त्रीच्या बाजूने भेदभाव करणारा हा कायदा आहे. हे सिद्ध करून दाखवा. मी आव्हान देतो. माझे सासरे अजयसिंह म्हणतात की, देवाची भीती असली पाहिजे; हो, पण देवाची भीती असती तर हे पाऊल उचलले नसते. तुम्हाला कोणाचीही भीती नाही. कायदेशीर अधिकाऱ्यांनी हे जाणून घ्यावे आणि काहीतरी बदल घडवून आणावा, नाहीतर अशाच प्रकारे लोक मरत राहतील. इतर राज्यांमध्ये लोक मेले, आता इथे मरतील; मरत राहतील, किड्या-मुंग्यांसारखे. जो व्यक्ती मरतो, त्याच्या कुटुंबाला न्याय मिळवून द्यायला हवा—काहीतरी विचार करा. आज माझे कुटुंब बळी ठरले आहे. विचार करा, दुसरा कोणी या फेऱ्यात अडकू नये. काहीतरी बातमी निर्माण करा, म्हणजे सुधारणा होतील. ही भीती कायम राहील. माझ्या मित्रांना आता घाम फुटेल. तरुणांचे आयुष्य उद्ध्वस्त करू नका. पाय पडतो. मला आणि माझ्या कुटुंबाला न्याय द्या. हुंडा कायद्याचा गैरवापर होत आहे: सर्वोच्च न्यायालय 2024 मध्ये बंगळुरू येथील अभियंता अतुल सुभाष यांच्या आत्महत्येची खूप चर्चा झाली होती. अतुलविरुद्ध त्यांच्या पत्नीने हुंड्यासाठी छळ करण्यासह अनेक गुन्हे दाखल केले होते. त्यामुळे त्रस्त झालेल्या अतुलने आत्महत्या करून जीवन संपवले होते. अतुलच्या आत्महत्येच्या वृत्तादरम्यान सर्वोच्च न्यायालयाने हुंडा कायद्याच्या गैरवापराबाबत चिंता व्यक्त केली होती. न्यायालयाने म्हटले होते की, हुंड्यासाठी छळाच्या प्रकरणांमध्ये कायद्याचा गैरवापर रोखण्यासाठी न्यायालयांनी सावधगिरी बाळगली पाहिजे. पतीच्या नातेवाईकांना गोवण्याच्या प्रवृत्तीचा विचार करता, कुटुंबातील निरपराध सदस्यांना अनावश्यक त्रासापासून वाचवले पाहिजे. वैयक्तिक सूड उगवण्याचे साधन म्हणून या कायद्याचा वापर करता येणार नाही, असा इशाराही न्यायालयाने दिला होता. कलम 498 (अ) अंतर्गत एका व्यक्तीविरुद्ध आणि त्याच्या कुटुंबीयांविरुद्ध दाखल करण्यात आलेला क्रूरतेचा खटला फेटाळताना न्यायालयाने ही टिप्पणी केली होती.

[ads2]