91 व्या वर्षी ट्रेकिंगचे विक्रम करत आहेत डेल:बुलिंगला कंटाळून धावायला सुरुवात केली होती; प्रत्येक आव्हानावर म्हणतात- पडायचं नाहीये

न्यू हॅम्पशायरमधील ‘व्हाइट माउंटन्स’च्या सरळ, खडकाळ चढाईसमोर उभा राहतो, तेव्हा दीर्घ श्वास घेऊन स्वतःला एकच गोष्ट सांगतो… आजच्या दिवशी फक्त ‘पडायचं नाहीये.’ 91 वर्षांचे डेल सँडर्स म्हणतात, माझ्या म्हाताऱ्या आणि वाकलेल्या पाठीवर जेव्हा मी छोटीशी बॅग अडकवतो, तेव्हा मला माझ्या वयाची जाणीव होत नाही. ट्रेकिंगच्या जगात ‘ग्रे बियर्ड’ म्हणून प्रसिद्ध असलेले डेल 3525 किमीच्या जीवघेण्या प्रवासावर पुन्हा निघाले आहेत. या वेडाचं कारण काय आहे आणि या वयात एवढी ऊर्जा कुठून मिळते? जाणून घ्या डेलकडून… ‘लोक मला नेहमी विचारतात की या वयात, जेव्हा शरीर आराम मागतं, तेव्हा मी 3525 किमीच्या या ‘अप्पलाचियन ट्रेल’वर पुन्हा का आहे? मी माझा जीव धोक्यात का घालत आहे? याचं सरळ उत्तर आहे… मला स्वतःला जिवंत अनुभवायचं आहे. माझ्यासाठी हे फक्त ट्रेकिंग नाही, तर माझ्या मर्यादांशी माझी लढाई आहे. 2017 मध्ये, 82 वर्षांच्या वयात मी पहिल्यांदा ही पायवाट (ट्रेल) सर केली होती आणि जगातील सर्वात वयोवृद्ध ‘थ्रू-हायकर’ असल्याचा विक्रम केला होता. पण 2021 मध्ये माझ्याच मित्राने, एमजे एबरहार्ट (87) ने माझा तो विक्रम मोडला. बऱ्याच लोकांना वाटत असेल की मला वाईट वाटले असेल, पण सत्य हे आहे की मी स्वतः त्याच्यासोबत शेवटची काही मैल चाललो जेणेकरून त्याने हार मानू नये आणि हा विक्रम करावा. पण जसे ध्येय साध्य झाले, माझ्या आतला लहान मुलगा पुन्हा जागा झाला, मला माझा विक्रम परत हवा होता. माझ्या या ध्येयामागचं कारण लहानपणीचा संघर्षही आहे. अभ्यासात मी साधारण होतो, म्हणून मित्र माझी चेष्टा करत होते. ते मला एकटं सोडायचे आणि मानसिक त्रास द्यायचे. याच बुलीइंगला कंटाळून मी खेळाच्या मैदानावर धावायला आणि घाम गाळायला सुरुवात केली. तेव्हा मला जाणवलं की, मी अभ्यासात मागे असलो तरी, शारीरिक क्षमता आणि स्टॅमिनामध्ये मी कोणाहीपेक्षा पुढे जाऊ शकतो. 80 व्या वाढदिवशी मी मिसिसिपी नदी एकट्याने पार करण्याचा विक्रम केला होता. मी कोणाला हरवण्यासाठी नाही, तर स्वतःला हे सिद्ध करण्यासाठी निघालो आहे की, वय ही फक्त एक संख्या आहे. मला माझ्या विक्रमाला आव्हान द्यायचं आहे. जेव्हा तुम्ही आयुष्याच्या दहाव्या दशकात असता, तेव्हा प्रत्येक दिवस एक नवीन आव्हान बनतो. गेल्या आठवड्यात एका भयानक वादळात एका केअरटेकरने म्हटले, ‘डेल, पुढे गेलात तर मराल.’ पण माझे पाय थांबले नाहीत. दाट धुक्यात आणि बर्फाळ पावसात खडकांवर सरपटत असताना मला जाणवतं की, 82 वर्षांच्या वयाच्या तुलनेत 91 व्या वर्षी ही चढाई दुप्पट कठीण आहे. वाटेत तरुण ट्रेकर्स मला भेटतात, सेल्फी घेतात आणि म्हणतात की मी त्यांची प्रेरणा आहे, तेव्हा अभिमानाने माझी छाती फुलून येते. त्यांच्या डोळ्यांतील चमक माझा थकवा दूर करून उत्साह भरते. पुढे मेन राज्याचे 160 किमी लांब घनदाट आणि दुर्गम जंगल माझी वाट पाहत आहे, जिथे ना मदत मिळेल, ना आवश्यक वस्तू. तरीही मला विश्वास आहे की मी हे आव्हान पूर्ण करेन. यानंतरही प्रवास थांबणार नाही. मी नवीन ध्येये आणि नवीन विक्रमांच्या शोधात आहे. जोपर्यंत श्वास चालू राहतील आणि शरीर साथ देईल, तोपर्यंत मी पुढे जात राहीन, संघर्ष करत राहीन आणि प्रत्येक वेळी स्वतःलाच नवीन आव्हान देत राहीन.’