ममता कुलकर्णी म्हणाल्या- आध्यात्मिक हाक ऐकून इंडस्ट्री सोडली:48 सुपरहिट चित्रपट दिले, ब्रुनेईच्या सुलतानाच्या मुलीने माझ्यासाठी स्टेडियम रिकामे करून घेतले

[ads_1]

राजस्थान चित्रपट महोत्सवात जीवनगौरव पुरस्काराने सन्मानित झालेल्या ममता कुलकर्णी यांनी दैनिक भास्करशी खास बातचीत करताना आपल्या चित्रपट कारकिर्दीबद्दल, ‘करण अर्जुन’च्या चित्रीकरणाबद्दल आणि इंडस्ट्रीपासून दूर राहण्याच्या निर्णयाबद्दल मनमोकळेपणाने भाष्य केले. त्यांनी सांगितले की, अलवरमध्ये ‘करण अर्जुन’च्या चित्रीकरणादरम्यान शाहरुख खान, सलमान खान आणि संपूर्ण टीमसोबत त्यांनी जवळपास एक महिना घालवला होता. ममता म्हणाल्या की, चित्रपट इंडस्ट्री सोडणे हा त्यांच्यासाठी भ्रमनिरास नव्हता, तर अंतर्मनातून आलेली आध्यात्मिक जीवनाची हाक होती. ममता कुलकर्णी यांनी सुमारे १५ वर्षांच्या चित्रपट कारकिर्दीत ४८ चित्रपटांमध्ये काम केले. तमिळ, तेलुगू, कन्नड, बंगाली आणि हिंदी चित्रपटसृष्टीत आपली ओळख निर्माण केल्यानंतर ममता यांनी कारकिर्दीच्या एका टप्प्यावर चित्रपट इंडस्ट्रीपासून अंतर राखले. राजस्थानमध्ये परतल्यानंतर त्यांनी अचानक इंडस्ट्री सोडण्याच्या निर्णयाबद्दल आणि प्रादेशिक चित्रपटसृष्टीशी असलेल्या नात्याबद्दल मनमोकळेपणाने संवाद साधला. प्रश्न: राजस्थानच्या भूमीवर तुम्हाला लाइफटाइम अचिव्हमेंट पुरस्कार दिला जात आहे. या सन्मानाकडे तुम्ही कशा प्रकारे पाहता? ममता कुलकर्णी: पाहा, माझे ४८ चित्रपट प्रदर्शित झाले आहेत आणि माझी जवळपास १५ वर्षांची चित्रपट कारकीर्द राहिली आहे. आयुष्यात नशिबाचीही खूप महत्त्वाची भूमिका असते. देवाची कृपा आणि गुरूंचा आशीर्वाद लाभला की माझ्या कारकीर्दीतील बहुतेक चित्रपट हिट किंवा सुपरहिट ठरले. त्यामुळे इतक्या वर्षांनंतर जेव्हा तुम्हाला लाइफटाइम अचिव्हमेंट सन्मान दिला जातो, तेव्हा तो तुमच्या संपूर्ण प्रवासाची आठवण करून देणारा असतो. माझा चित्रपट प्रवास तमिळनाडूपासून सुरू झाला. माझा पहिला चित्रपट एस. चंद्रशेखर यांचा ‘ननबर्गल’ होता. त्यानंतर माझा दुसरा चित्रपट ‘प्रेम शिकरम’ होता, ज्यामुळे मला बरीच लोकप्रियता मिळाली. त्यांनी सांगितले की नेल्लोरमध्ये लोकांनी माझ्या नावाचे मंदिरसुद्धा बांधले होते आणि त्याची बातमी टाइम्स मॅगझिनमध्ये प्रकाशित झाली होती. त्यानंतर मी बॉलिवूडमध्ये आले. माझा पहिला हिंदी चित्रपट ‘तिरंगा’ होता. त्यानंतर ‘आशिक आवारा’, ‘क्रांतिवीर’, ‘सबसे बड़ा खिलाड़ी’, ‘आंदोलन’, ‘करण अर्जुन’, ‘घातक’ आणि ‘नसीब’ यांसारख्या चित्रपटांमध्ये दिसले. त्यामुळे आज इतक्या वर्षांनंतर मला जीवनगौरव पुरस्कार मिळत असताना, हा माझ्यासाठी अत्यंत भावूक क्षण आहे. प्रश्न: राजस्थानशी तुमचे अतिशय घट्ट नाते राहिले आहे. तुमच्या अनेक चित्रपटांचे चित्रीकरण येथे झाले आणि तुमच्या एका अत्यंत लोकप्रिय चित्रपटातील गाण्याचे चित्रीकरणही राजस्थानमध्ये झाले. या नात्याकडे तुम्ही कशा प्रकारे पाहता? ममता कुलकर्णी: मला राजस्थानचे खाद्यपदार्थ खूप आवडतात. गट्टे की कढी-भात आणि बाजरीची भाकरी हे माझे आवडते पदार्थ आहेत. माझ्या अनेक चित्रपटांचे चित्रीकरण राजस्थानमध्ये झाले आहे. विशेषतः ‘करण अर्जुन’चे चित्रीकरण अलवरमध्ये झाले होते, जिथे सलमान खान, शाहरुख खान आणि चित्रपटातील इतर कलाकारांसोबत मी जवळपास एक महिना राहिले होते. त्यानंतर ‘सबसे बड़ा खिलाड़ी’मधील ‘भोली भाली लड़की’ हा भाग जयपूरमध्ये चित्रित करण्यात आला होता. ‘नसीब’चे चित्रीकरण उम्मेद भवन पॅलेसमध्ये झाले होते. त्यामुळे राजस्थान माझ्यासाठी केवळ एक ठिकाण नाही, तर माझ्या कारकिर्दीतील अनेक आठवणींशी जोडलेले आहे. इतक्या वर्षांनंतर जेव्हा मी राजस्थानमध्ये परत आले आहे, तेव्हा मनातून खूप आनंददायी आणि भावूक वाटत आहे. असे वाटत आहे की माझ्या जुन्या प्रवासातील एका टप्प्यावर मी पुन्हा परतले आहे. प्रश्न: ‘करण अर्जुन’च्या शूटिंगची काही खास आठवण, विशेषतः शाहरुख खान किंवा सलमान खान यांच्यासोबतची, जी तुम्हाला प्रेक्षकांसोबत शेअर करायला आवडेल? ममता कुलकर्णी: पाहा, त्या वेळी आम्ही सगळेच नवखे होतो. आम्ही सर्वजण आपापल्या कारकिर्दीत पुढे जात होतो आणि आमच्यात खूप उत्साह व मेहनत करण्याची जिद्द होती. एखादा कलाकार नवीन असतो, तेव्हा स्वतःला सिद्ध करण्याची त्याच्यात एक वेगळीच ऊर्जा असते. १९९५ हे वर्ष माझ्या कारकिर्दीसाठीही खूप खास ठरले. त्या वर्षी माझे जवळपास ११ चित्रपट प्रदर्शित झाले. ‘आंदोलन’, ‘सबसे बड़ा खिलाड़ी’, आमिर खानसोबतचा ‘बाजी’, ‘बेकाबू’, ‘करण अर्जुन’ आणि त्यानंतर ‘घातक’सारखे चित्रपटही प्रदर्शित झाले. ‘करण अर्जुन’च्या शूटिंगदरम्यान आम्ही सर्वांनी जीवाचे रान केले होते. आम्ही नवोदित कलाकार होतो आणि आपल्याला काहीतरी चांगले करायचे आहे, स्वतःची ओळख निर्माण करायची आहे, अशी आमच्यात खूप मोठी भूक होती. सकाळपासून संध्याकाळपर्यंत आम्ही खूप मेहनत करायचो. त्यामुळे त्या चित्रपटाच्या शूटिंगच्या अनेक आठवणी आजही माझ्यासोबत आहेत. प्रश्न: कारकिर्दीच्या शिखरावर तुम्ही चित्रपटसृष्टीपासून दुरावला. असे काय घडले होते? ममता कुलकर्णी: आयुष्यात असा एक काळ येतो, जेव्हा आपल्याला वाटते की आता आणखी काहीतरी शोधायचे आहे. माझ्या आयुष्यातही असा काळ आला. माझ्या मनात आध्यात्मिक जीवनाबद्दल एक आवाज उमटला. माझे गुरू माझ्या आयुष्यात आले आणि त्यानंतर माझा कल अध्यात्माकडे वाढतच गेला. त्यावेळी जगातील सर्वांत श्रीमंत व्यक्तींपैकी एक असलेल्या ब्रुनेईच्या सुलतानाने त्यांची मुलगी प्रिन्सेस हमीदा हिच्या वाढदिवसानिमित्त माझ्यासाठी खासगी विमान पाठवले होते. प्रिन्सेस माझ्या चाहत्या होत्या. एकदा ब्रुनेईमध्ये प्रिन्सेस हमीदाच्या वाढदिवसानिमित्त मी गेले होते. मी त्यांना सांगितले होते की, ऑक्टोबरमध्ये मी शाहरुखसोबत एका शोसाठी येत आहे, तुम्हीही या. त्यानंतर ऑक्टोबरमध्ये आम्ही वेम्बली स्टेडियममध्ये शो करण्यासाठी पोहोचलो, तेव्हा मी बॅकस्टेजमध्ये होते. तेवढ्यात अली मोरानी धावत माझ्याकडे आले आणि म्हणाले—ममता, ममता… तुम्ही ज्या प्रिन्सेस हमीदांना बोलावले होते, त्या आपल्या आईसह आणि संपूर्ण सुरक्षाव्यवस्थेसह आल्या आहेत. त्यांनी सुरक्षेसाठी स्टेडियमचा एक संपूर्ण भाग रिकामा करून घेतला होता. तो अनुभव माझ्यासाठी खूप वेगळा होता. मी जगातील ग्लॅमर, प्रसिद्धी आणि भौतिक जीवन अगदी जवळून पाहिले. कदाचित त्यानंतरच माझ्या मनात अध्यात्माचा शोध अधिक गहिरा होत गेला. प्रश्न: राजस्थान फिल्म फेस्टिव्हल प्रादेशिक सिनेमाला एक मोठे व्यासपीठ देते. प्रादेशिक सिनेमाला प्रोत्साहन देण्याची किती गरज आहे असे तुम्हाला वाटते? ममता कुलकर्णी: नक्कीच गरज आहे. चित्रपट म्हणजे चित्रपटच असतो, तो कोणत्याही भाषेत बनवलेला असो. मी स्वतः अनेक भाषांमध्ये काम केले आहे. माझा तिसरा चित्रपट ‘शेष भोंक सो दो’ हा बंगाली भाषेतील होता. त्या वेळी मी खूप व्यस्त होते, पण मला राष्ट्रपतींच्या वतीने राष्ट्रीय पुरस्कारासंदर्भातील पत्रही मिळाले होते की, तुम्ही या, आम्हाला तुमचा सन्मान करायचा आहे. मी स्वतः एक बहुभाषिक अभिनेत्री आहे. माझी मातृभाषा मराठी आहे, पण मी अद्याप मराठीत एकही चित्रपट केलेला नाही. मी तमिळ, तेलुगू, कन्नड, बंगाली यांसह अनेक भाषांमध्ये काम केले आहे. भारताचे सौंदर्य हेच आहे की येथे विविध भाषा, संस्कृती आणि कथा आहेत. प्रादेशिक चित्रपटसृष्टी या कथा लोकांसमोर आणते. म्हणून प्रादेशिक चित्रपटांना आणि कलाकारांना व्यासपीठ मिळणे अत्यंत गरजेचे आहे.

[ads_2]