मूव्ही रिव्ह्यू-‘लस्ट स्टोरीज 3’:चार कहाण्या, चार रंग आणि नात्यांबद्दलच्या त्या गोष्टी ज्या लोक अनेकदा बोलून दाखवू शकत नाहीत

[ads_1]

कालावधी: 2 तास 44 मिनिटे
रेटिंग: (3.5/5)
स्ट्रीमिंग प्लॅटफॉर्म: नेटफ्लिक्स
दिग्दर्शक: विक्रमादित्य मोटवणे, किरण राव, शकुन बत्रा, विशाल भारद्वाज
कलाकार: कोंकणा सेन शर्मा, राधिका आपटे, विजय वर्मा, अभिषेक बॅनर्जी, गुरफतेह पीरजादा, सना थंपी, राधिका मदान, अली फजल, अदिती राव हैदरी, सिद्धार्थ, गजराज राव ‘लस्ट स्टोरीज 3’ पाहायला बसताना अपेक्षा असते की चार वेगवेगळे दिग्दर्शक नातेसंबंध, आकर्षण आणि इच्छांना आपापल्या शैलीत मांडतील. चांगली गोष्ट म्हणजे हा चित्रपट या अपेक्षांना पूर्णपणे निराश करत नाही. कुठे कथा हसवते, कुठे नात्यांमधील गुंतागुंत दाखवते आणि कुठे तुम्हाला आश्चर्यचकित करते. हो, चारही कथा तितक्याच प्रभावी नाहीत, पण दोन तास 40 मिनिटांत हा चित्रपट इतका मसाला नक्कीच देतो की प्रेक्षकांचे लक्ष टिकून राहते. आणि यावेळी सर्वाधिक आश्चर्यचकित करते ती अदिती राव हैदरी. कहाणी: चार किस्से, चार वेगळे अंदाज चित्रपटाची पहिली कथा विक्रमादित्य मोटवानी यांची आहे. यात कोंकणा सेन शर्मा आणि राधिका आपटे दोन जवळच्या मैत्रिणी आहेत, ज्या आपापल्या वैवाहिक जीवनात पूर्णपणे आनंदी नाहीत. इंटरनेटवर काहीतरी पाहिल्यानंतर दोघींच्या मनात एक अशी कल्पना येते, जी मैत्री आणि विवाह या दोन्हींची परीक्षा घेऊ शकते. इथे विजय वर्मा आणि अभिषेक बॅनर्जी आपापल्या शैलीत कथेत विनोदाची फोडणी देतात. कोंकणा आणि राधिकाच्या मैत्रीचा भाग विशेषतः चांगला आहे. कथा फार खोलवर जात नाही, पण हलक्याफुलक्या शैलीत बरेच काही सांगून जाते. दुसरी कथा किरण राव यांची आहे आणि इथेच चित्रपट थोडा वेगळा मार्ग स्वीकारतो. गुरफतेह पीरजादा दुहेरी भूमिकेत आहेत आणि सना थंपीसोबतची त्यांची कथा सुरुवातीला एका सामान्य आकर्षणासारखी वाटते. पण हळूहळू हे प्रकरण नात्यापलीकडे जाऊन गुन्हा आणि फसवणुकीपर्यंत पोहोचते. या भागातील ट्विस्ट कथेला सावरतो, मात्र मध्येच असेही वाटते की कथा गरजेपेक्षा जास्त गोष्टी एकाच वेळी करण्याचा प्रयत्न करत आहे. तिसरी कथा शकुन बत्रा यांची आहे आणि कदाचित चित्रपटाचा सर्वात मजबूत भागही हाच आहे. राधिका मदान आणि अली फजल अशा एका जोडप्याच्या भूमिकेत आहेत, जे घटस्फोट घेण्याच्या तयारीत आहे. दोघांमध्ये राग आहे, तक्रारी आहेत आणि अनेक न बोललेल्या गोष्टी आहेत. पण गंमत अशी की, जेव्हा जेव्हा दोघे भेटतात, तेव्हा त्यांच्यातील ती जुनी जवळीक पुन्हा परतते. म्हणजे नातं संपवण्याचा निर्णय झाला आहे, पण मन आणि सवयी अजूनही जुन्याच जागी अडकून आहेत. शकुन बत्रा याच गुंतागुंतीला पकडतात. ही कथा केवळ आकर्षणापुरती मर्यादित राहत नाही, तर या प्रश्नापर्यंत पोहोचते की दोन व्यक्ती एकमेकांवर प्रेम न करताही इतक्या जवळ राहू शकतात का, की एकमेकांपासून दूर होणं कठीण होऊन जावं? आणि त्यानंतर येते विशाल भारद्वाज यांची कथा, जी चित्रपटाचा सर्वांत वेगळा आणि सर्वांत मजेदार भाग आहे. अदिती राव हैदरी आणि सिद्धार्थ पती-पत्नीच्या भूमिकेत आहेत. ही कथा जुन्या काळातील हैदराबादमध्ये घडते, जिथे अदितीचं पात्र हळूहळू रोमँटिक आणि कामुक साहित्याच्या जगात रस घेऊ लागतं. इथून तिची कल्पनाशक्ती आणि वास्तव जीवन यांच्यातली सीमारेषा थोडी धूसर होऊ लागते. सिद्धार्थचे पात्रही या संपूर्ण खेळात खूपच रंजक आहे आणि गजराज राव आपल्या खास अंदाजात कथेत रंग भरतात. विशाल भारद्वाज यांनी हा भाग इतका हलका, खोडकर आणि मजेदार ठेवला आहे की कथा कुठेही ओंगळवाणी वाटत नाही. अभिनय: अदिती राव हैदरीने बाजी मारली चारही कथांमध्ये कलाकारांनी उत्तम काम केले आहे, पण सर्वाधिक लक्ष वेधून घेतात त्या अदिती राव हैदरी. त्यांचे पात्र निरागसही आहे, जिज्ञासूही आहे आणि आतून बरेच खोडकरही आहे. अदिती यांनी या तिन्ही छटा अतिशय सुंदरपणे साकारल्या आहेत. विशेषतः त्यांच्या चेहऱ्यावरील हावभाव आणि घाबरल्याचे प्रसंग कथेला आणखी मजेदार बनवतात. सिद्धार्थ त्यांच्यासोबत चांगली केमिस्ट्री साधतात आणि पहिल्यांदा जितके साधेसरळ वाटतात, तितकेच पात्र पुढे सरकत असताना अधिकाधिक रंजक होत जातात. राधिका मदान आणि अली फजलही तिसऱ्या कथेत शानदार आहेत. दोघांमधील राग, प्रेम, चिडचिड आणि जुनी जवळीक—सगळे काही पडद्यावर स्पष्टपणे दिसून येते. कोंकणा सेन शर्मा आणि राधिका आपटे यांची मैत्री चित्रपटाच्या पहिल्या कथानकाचा गाभा आहे. दोघींची टाइमिंग चांगली आहे आणि त्यांच्या संवादांमध्ये एक नैसर्गिकता दिसते. विजय वर्मा आणि अभिषेक बॅनर्जी त्यांच्या छोट्या-छोट्या प्रसंगांतून हशा निर्माण करण्यात यशस्वी ठरतात. दिग्दर्शन आणि कथाकथन चारही दिग्दर्शकांची स्वतंत्र ओळख येथे स्पष्टपणे दिसून येते. विक्रमादित्य मोटवानी यांची कथा वेगवान आणि हलकीफुलकी आहे; मात्र तिची कल्पना जितकी मजेदार आहे, तितकी कथा खोलवर जात नाही. किरण राव यांनी मुंबईचा सुंदर वापर केला आहे. त्यांच्या कथेत दृश्यशैली वेगळी जाणवते; मात्र ट्विस्टमुळे कथा थोडी गुंतागुंतीची होते. शकुन बत्रा नात्यांमधील गुंतागुंत समजून घेण्यात सर्वाधिक सक्षम दिसतात. त्यांच्या भागात सर्वाधिक भावनिक वजन जाणवते. आणि विशाल भारद्वाज तर इथे पूर्णपणे आपल्या रंगात दिसतात. जुन्या हैदराबादचे वातावरण, संवाद, व्यक्तिरेखा आणि हलकीशी खोडकर शैली—हे सगळे मिळून या कथेला उर्वरित तीन कथांपेक्षा वेगळे बनवतात. संगीत आणि तांत्रिक पैलू कसे आहेत चित्रपटाचे संगीत कथेच्या मूडला पूरक ठरते. विशेषतः ‘घट पट’ लक्ष वेधून घेतो आणि काही प्रसंगांमधील ऊर्जा वाढवतो. दृश्यात्मक मांडणीदेखील चित्रपटाची मोठी ताकद आहे. चारही कथांचे स्वतःचे वेगळे विश्व आहे आणि ते विश्व उभे करण्यात कॅमेऱ्याची महत्त्वाची भूमिका आहे. विशाल भारद्वाजांचा भाग विशेषतः त्याच्या रंगछटा, लोकेशन्स आणि काळाचा अनुभव देणाऱ्या वातावरणामुळे वेगळा ठरतो. कुठे मागे पडतो? सर्वात मोठी अडचण हीच आहे की चारही कथांचा दर्जा सारखा नाही. पहिल्या कथेची कल्पना मजेशीर आहे, पण तिचा प्रभाव फार काळ टिकत नाही. दुसऱ्या कथेत ट्विस्ट आहे, मात्र कथा अनेक वळणांवर गरजेपेक्षा जास्त गुंतागुंतीची वाटते. तिसरी कथा दमदार आहे, पण काही ठिकाणी नातेसंबंध समजावून सांगण्याचा प्रयत्न थोडा जास्त होतो. चौथी कथा सर्वांत मजेशीर आहे, पण तिचा वेग थोडा अधिक असता तर प्रभाव आणखी वाढला असता. म्हणजेच, चित्रपटात मसाला भरपूर आहे, पण प्रत्येक पदार्थाची चव सारखी नाही. चित्रपटाबाबत अंतिम निर्णय ‘लस्ट स्टोरीज 3’ हा परिपूर्ण चित्रपट नाही, पण हा असा अँथॉलॉजी चित्रपट आहे, ज्यातील किमान दोन कथा तुम्हाला खिळवून ठेवतात आणि उरलेल्या दोन कथा तुम्हाला संपूर्ण चित्रपटाशी जोडून ठेवतात. चित्रपटाची सर्वात मोठी खासियत म्हणजे तो नातेसंबंध आणि इच्छांबद्दल बोलतो, पण प्रत्येक गोष्ट अनावश्यकपणे गंभीर करण्याचा प्रयत्न करत नाही. कुठे हसवतो, कुठे विचार करायला भाग पाडतो आणि कुठे फक्त कथेसोबत वाहत जाऊ देतो. तुम्हाला रिलेशनशिप ड्रामा, थोडी कॉमेडी, थोडी खोडकर गंमत आणि चार वेगवेगळ्या ढंगाच्या कथा आवडत असतील, तर ‘लस्ट स्टोरीज 3’ वीकेंडला एकदा पाहण्यासारखा चित्रपट आहे.

[ads_2]